Noche de horror

Utrecht, 23 de Febrero 2011

La lámpara del techo se movía violentamente hacia atrás y delante después del fuerte golpe que había dado Sarah en un intento desesperado de reencontrar su equilibrio. Miré en los ojos de Sarah, ya inyectados de sangre, y parecián saltarse de su lugar. Lentamente reforcé la presión de mis dedos en su laringe. Mi corazón palpitaba y mi cabeza dolía de tanta excitación. Tuve una sensación de poder absoluto, y un deleite orgásmico fuerte fluía por mis venas. Pero este poderoso sentimiento se vio compensado por unos desagradables golpes contra mi cabeza. En aquel momento no era capaz de tracer de donde vino tal desagradable sensación. Resultó que eran los puños de Sarah. Tuve la sensación que mi cabeza iba a explotar. Mis oídos hicieron un terrible dolor. Parecía como si un avión estaba volando por la sala de estar y justo rompiendo la barrera del sonido. El dolor era insoportable. Con un enorme esfuerzo incliné mi cabeza y miré debajo de mí. A Sarah que tenía ahora un aspecto realmente repulsivo. Seguidamente me dio la sensación de que la tierra fue arrasada por debajo de mi. Aparte estaba presente el dolor opresivo de mis oidos y los gritos histéricos de esa bruja….  Miré a Sarah, pero ahora solo veía un profundo agujero negro. La tierra no me acercaba sino parecía que se alejára de mi. Parecía esquivarme. Sentí que estaba cayendo en un agujero profundo.

 
De repente abrí los ojos. Miré a mi lado derecho. Volví la cabeza un poco más y vi la silueta de Julia, su pecho hacia tranquilamente el movimiento de arriba y abajo. Estaba profundamente dormida. ¡Qué maravillosa mujer, dulce y atractiva! Mis pensamientos se remontaron al horrible sueño que acabé de tener. Maldita sea, qué ocurrencias podridas pueden manifestarse en un mal sueno!! Toqué mi camiseta. Estaba empapado de sudor. Decidí levantarme y quería caminar al baño. En ese instante Julia volvió la cabeza hacia mí. Es decir, lo que quedaba de su cabeza. Los globos oculares estaban colgando debajo de algo que tenía que haber sido su nariz. Las orejas estaban colgando rasgadas por la mitad. Las mejillas eran de color púrpura y la sangre manaba de su boca. Las sábanas se coloreaban repentinamente de oscuro rojo. Sus labios eran una delgada línea. Me quedé helado del susto. Ella agarró mi cuello con un movimiento irracionalmente rápido de sus manos, me empujó sobre el colchón y se sentó encima de mí barriga. Fue Sarah quien me gritó que tenía que tomarla ahora. Lo dijo con una voz intensamente desagradable leñosa pesado. El moco y sangre estaba goteando de su boca y goteaba sobre mi pecho. Los papeles se habían invertido! Yo estaba debajo, incapaz de hacer nada y encima de mí sentado un zombi horripilante. Me heló la sangre. Sentí un sudor frío en mi espalda y empecé a temblar violentamente. Podría ser esto cierto? Ella estiró la mano huesuda ahora a mí y comenzó a tirar de mis genitales. Me atraganté y empecé a gritar y patear a mi alrededor. Ssssstt!! Lisa me despertó. Otravez me sacudó Lisa.  Ssshhh Nick! Tranquilo! Estás despertando a todo el vecindario con tus gritos!! Me desperté, miré a los lindos ojos de Lisa y mis ojos se llenaban de lágrimas. La abracé y la besé.

Geplaatst in Uncategorized | Een reactie plaatsen

Isaac, september 2007

Op één van die druilerige regenavonden liep ik na een lange werkdag naar huis, 25 minuten lopen van het centrum van Barcelona waar het kantoor gevestigd was waar ik werkte naar mijn kleine appartementje vlak bij de Sagrada Familia, een gezellige volkswijk. Zoals elke avond. Hongerig, want ik kon het na mijn scheiding financieel net trekken. Financieel uitgekleed na een moeizame, jarenlange vechtscheiding die ik niet begonnen was. Eigenlijk had ik nog een appeltje te schillen met een paar advocaten en rechter welke de zaak destijds niet serieus behandeld hebben. Maar ik vraag me af of het de moeite waard is. Toch was ik nooit negatief. Verdrietig wel maar niet negatief. En ondanks alle tegenwind genoot ik elke dag intens van de mensen om me heen, de drukte, de levendigheid, het rumoer op straat, in de bars en restaurants. Eenmaal thuis trek ik de koelkast open. Niks te zien. Ik besluit om nog maar even een rondje te lopen in de wijk. Het was inmiddels half negen ’s avonds. Ik liep naar buiten en net voor mijn deur staat Isaac daar, fruit en groente uit te laden om de kleine supermarkt die gevestigd was onder mijn flatje te bevoorraden voor de komende dag. Zoals elke avond. Ik kwam de man bijna elke avond tegen daar ik vaak laat thuis kwam van mijn werk. “Hey Nick cómo estás” zei hij altijd in zijn gebrekkige Spaans. We maakten dan een praatje en maakten grappen over de Spanjaarden, we hadden dan de grootste lol.  Hij woonde ten noorden van Barcelona in een kustdorpje met zijn vrouw en 5 kinderen. “Hoi Isaac”. Lachend douwde hij altijd de kisten met groente en fruit met een steekkarretje in de supermarkt. Als hij dan zo lachte moest ik telkens aan Eddy Murphy denken. Breed grijnzend alsof hij de loterij gewonnen had. Ik schoot daarvan ook altijd in de lach. “Hoe gaat het met je Nick? Jezus wat zie je er mager uit! Krijg je wel genoeg te eten?” Ik nam hem die avond in vertrouwen en begon mijn levensverhaal te vertellen.  Isaac zette zijn karretje demonstratief aan de kant en wachtte tot ik mijn verhaal beëindigde. Hij onderbrak me niet één keer. Hij trok bijna wit weg toen ik mijn relaas beëindigde. Isaac kwam uit Zimbabwe. Hij woonde al 5 jaar in Spanje en was zichtbaar gelukkig met het werk wat hij deed. Elke avond haalde hij de overblijfselen van de supermarkten die hij bevoorraadde weg en daar kon zijn gezin en waarschijnlijk ook zijn vrienden dan van eten. Hij zei me toen dat het anders toch weggegooid werd. Wordt doorgedraaid. Isaac stond erop dat ik een zak vol met groente en fruit mee zou nemen. Sindsdien was het elke keer dat ik hem ’s avonds tegenkwam raak. Ik denk nog vaak terug aan die periode. En ik besef me dat mensen zoals Isaac zeldzaam zijn in deze moderne hectische tijd.

Geplaatst in Uncategorized | 2 Reacties

Blues Brothers – versión castellano

Sevilla, 17 de octubre 1997

El segundo día Alberto y yo estábamos en camino a un distribuidor de  “car-audio” de la marca que representamos, para reclamarle el pago de unos suministros que le entregamos hace mucho tiempo. Alberto es un tipo seguro, un hombre alto y corpulento, con una voz melodiosa, como suelen hablar en el sur de España. No soy pequeño de estatura pero Alberto realmente es masivo, casi 2 metros de estatura y nadie puede ignorar su presencia. Yo había llegado un día antes desde Barcelona al aeropuerto de Málaga, bueno, “aeropuerto” es un gran palabra. Una pequeña pista asfaltada de aterrizaje, lo suficientemente largo para conseguir que un Boeing 737 con un piloto experimentado  puede pararse antes de acabar en el cesped. Alberto me estaba esperando y me saludó como siempre, jovial y cordial. La idea era de visitar morosos y conducir por la zona durante 3 dias con su Audi negro. El objetivo era de hacerles conscientes que las facturas se tienen que pagar. Me alegré mucho con la reunión con Alberto. Es una persona simpática y su jovialidad y alegría no tiene límites. “Hey Nick, iremos primero a un chirinquito a comer pescadito frito” me decia con su voz tan particular y melodiosa “para satisfacer nuestros estómagos” y me llevó a un restaurante donde servían chipirones – calamares fritos.  Después de pasar un día en Málaga y Marbella, nos dirigimos a la ciudad de Sevilla donde nos alojábamos en un hotel.

Así pues, el diá siguiente nos acercamos al pueblo de montaña donde fuimos a visitar a Alejandro. Alberto y yo, como siempre elegantemente vestido con corbata, como también nos exigía las reglas de etiqueta de la empresa que representamos y, como no, debido al sol brillante, las gafas de sol puestas. Fue un día de otoño, a mediados de octubre, pero todavía hacía un calor sofocante que apenas soportaba. Subimos la montaña en coche hasta el pueblo. Conduciendo despacio porque no había ningún camino pavimentado, un sinuoso camino de tierra y barro desde el valle hasta el pueblo. Era la única manera de llegar allí. Al ver el paisaje y el camino, me imaginaba que estaba en algún lugar del “salvaje oeste” del siglo 19. Parecía como si el tiempo se hubiera detenido aqui. Después de un largo camino entramos en el pueblo de montaña. Pasamos una panadería,una  herrería y algunas tiendas de comestibles. Y llegamos a la tienda de nuestro objetivo de car audio. La entrada consistió en dos puertas batientes como ustedes sabrán de las berlinas. Los aldeanos se habían dado cuenta de que ese coche negro grande entró en su pueblo con esos dos hombres vestidos de negro, corbatas y las gafas del sol puestas dentro. Todo el pueblo salió de sus casas. Bajamos del coche y de inmediato estábamos rodeados por los habitantes de la aldea. Alberto y yo nos mirabamos el uno al otro y lentamente caminabamos a aquellas puertas del saloon y entrabamos.  Los habitantes del pueblo se quedaron atrás, pero miraron por las puertas y ventanas en previsión de lo que iba a pasar allí dentro.

 

Alberto marcó el tono y comenzó a hablar con su acento típico sevillano, casi cantando.”Escucha Alejandro, tengo aquí a mi lado el tipo de finanzas de nuestra empresa de Barcelona conmigo” e inmediatamente continuó con “No tiene tánta paciencia como yo cuando se trata de pagar cuentas y tú estás pasandote de la raya” Yo me asusté por el tono como había expuesto Alberto su indignación y, ni mucho menos por el hecho de que primero no me inspiraba ninguna confianza la cara de Alejandro, por su expresión sombría, y segundo que todo el pueblo atrás estaba escuchando la conversación. Que iba a pasar? Alejandro excusó que había tenido algunos contratiempos con la importación y exportación de automóviles alemanes y por eso se había atrasado con los pagos.

A continuación pasó que Alejandro, con un movimiento rápido de su mano izquierda, cogío algo debajo del mostrador. Yo miraba su reflexión y en un instante me paró el corazón del susto. En ese momento miles de pensamientos pasan por tu cabeza y realmente pensaba que iba a sacar un rifle de chatarra para llenar nuestros cuerpos con plomo. En ese mismo estante miraba – en un reflex  - a Alberto y vi que también se asustó bastante. Pero Alejandro, con un gran sonrisa, sacó una botella de whisky y lo puso con un golpe en el mostrador. Suspiramos fuerte y nos relajabamos, pero madre mia, fue un instante realmente de infarto! Tomabamos unos whiskys con Alejandro y hablamos de algunos temas sin mucho sentido. Acabamos de caminar luego despació hacia atras a las puertas del saloon diciendo a Alejandro que pronto nos podríamos en contacto de nuevo. Los aldeanos nos hicieron paso. Entramos en el coche sin problemas y me llené de alegría euforica una vez que el pueblo se me había perdido de vista.

 

Geplaatst in Uncategorized | Een reactie plaatsen

Ibiza, juli 1987

Ik keek uit het raampje van de Boeing 737. Mijn vrienden zaten links en rechts van mij en vol vreugde keken ze naar het bergachtige landschap onder hen welke langzamerhand grotere contouren kreeg. De landing werd ingezet. Het angstzweet brak me uit. Ik hield helemaal niet van vliegen! Het was weliswaar de 1e keer dat ik in een vliegtuig zat maar mijn onderbewustzijn wist het al voor het moment dat ik instapte. Het feit dat ik mijn lot in handen leg van iemand anders heeft me nooit aangesproken. Het gevoel dat je de controle over je eigen leven weggeeft. Overgeleverd. Natuurlijk is het niet anders als je naast iemand in de auto zit of in de trein, maar dan is de grond toch nog net een stukje dichterbij dan in een vliegtuig. Enfin. Manisch?

Met een zwaar ronkend geluid werd het landingsgestel in paraatheid gebracht. Erwin zat met  wazige ogen voor zich uit te kijken. Niet dat dat erg vreemd  is, want dat is gewoon in hem. Als je hem dan iets vraagt lijkt het wel of hij uit een andere wereld gerukt wordt. “He” zei hij dan.. “Ehmm of je worst lust” antwoordde ik dan steevast terug.  ”Waar denk je aan Erwin? Zit je in gedachten alweer een vrouw te bevredigen? Nog even geduld, we zijn zo geland dan kun je gelijk je kunsten uitproberen op de woeste vrouwen van dit eiland”. Rod stikte alweer van het lachen om mijn opmerking. Zo ging dat nou altijd. Reinout, de neef van Rod was van nature iets rustiger maar hij zag ook wel de lol van mijn opmerking in. Erwin deed net of zijn neus bloedde. Af en toe wist ik ook niet wat ik aan hem had. Dan kon hij je zo quasi verontwaardigd aankijken. Stille wateren…. Soms dacht ik dat Erwin helemaal niet op vrouwen viel. Ik had hem nog nooit met een vrouw gezien. We kennen elkaar al jaren vanaf de middelbare school. Erwin was een goede leerling en deed altijd zijn best. Ikzelf had ook altijd wel goede cijfers maar was ook weer niet een echte uitblinker.  Nee, neem dan Rod  -“de bruut”  - noemde ik hem, vanwege zijn ietwat verwilderde uiterlijk en met zijn krulharen tot ver over zijn schouders was hij de nozem van onze groep. Hij had Bea niet meegenomen want het was een “jongensuitje”. Of tenminste, de vakantie was al geboekt voordat hij haar leerde kennen. Gedurende de vliegreis maakten we daar ook constant grappen over, “enne Rod, dat wordt 2 weken afzien jongen, een knoop erin”. De kat op het spek binden noemde ik het.  Met een  behoorlijke schok kwamen de wielen van het vliegtuig met de grond in aanraking en ik schrok me wezenloos. Voor even was ik vergeten dat we aan het landen waren. De eerste vliegervaring was een feit. Mijn gedachten gingen terug naar maart van dit jaar. Na een aantal biertjes soldaat gemaakt te hebben werden we het eens over de vakantiebestemming. We zouden voor het eerst met zijn vieren op vakantie. Vier jonge knapen die, naast keihard studeren ook wel eens uit de band wilden springen.  Erwin wilde naar Griekenland, Reinout prefereerde Italië. Ik had leuke verhalen gehoord over  Ibiza,  - “Eivissa” – voor de lokale bevolking. Rod vond alles best maar koos er uiteindelijk voor om naar Ibiza te gaan. Uiteindelijk werd het dus Ibiza – “the white island”. En het hippie-eiland? Nou dan viel Rod in ieder geval al niet uit de toon als dat zo mocht blijken. Ikzelf had mijn haren ook vrij lang laten groeien. We liepen naar de uitgang. Ik zei de stewardess gedag en daalde af van de vliegtuigtrap. Het was alsof de hitte me een klap in mijn gezicht gaf. Het was 36 graden. Tjonge, dat beloofden letterlijk hete dagen en hete nachten te worden! Ik was jong en onbesuisd, twee en twintig jaar en vol levenslust.  Ik had wel eens een vriendinnetje gehad maar nooit iets echt serieus. We werden opgewacht door een bus die ons direct naar ons hotel bracht in Santa Eularia del Riu, een mooi badplaatsje aan de oostkant van het eiland. Dit plaatsje zal in mijn latere leven nog een grote rol spelen.

Geplaatst in Uncategorized | Een reactie plaatsen

Blues Brothers

Sevilla, 17 Oktober 1997

De 2e dag waren Alberto en ik op weg naar een dealer van een merk car audio welke we vertegenwoordigen, die zijn rekening al een tijd niet betaald had. Alberto is een robuuste kerel, een boomlange en brede vent met een zangerige stem zoals je die wel vaker hoort als je in het zuiden van Spanje bent. Ik ben ook niet klein van stuk maar om Alberto kon echt niemand heen. Ik was de dag ervoor voor het bedrijf vanuit Barcelona overgevlogen naar het vliegveld van Malaga, tenminste wat daar dan voor door moest gaan. Een klein geasfalteerd landingsbaantje net genoeg om een Boeing 737 op tijd tot stoppen te krijgen voordat je het gras inrolt. Alberto wachtte me op en begroette me zoals vanouds, joviaal en hartelijk. We zouden 3 dagen rondcrossen met zijn grote zwarte Audi om zoveel mogelijk wanbetalers te wijzen op het feit dat de rekeningen betaald moesten worden. Ik verheugde me op het weerzien met Alberto, zijn jovialiteit en levensvreugde kende geen grenzen. “Hey Nick, kom we gaan eerst maar eens wat doen om de inwendige mens te bevredigen” en nam me mee naar een tent waar ze “chipirones” – gefrituurde inktvis serveerden. Na een dagje Malaga en Marbella reden we naar Sevilla waar we gingen overnachten in een hotel.

Intussen naderden we het bergdorpje waar we Alejandro gingen bezoeken. Alberto en ik allebei strak in het pak en stropdas voor zoals de etiquette van het bedrijf welke we representeerden vereiste, en, vanwege de felle zon, de zonnebril op. Het was medio oktober maar nog altijd bloedheet. De zinderende hitte speelde mij in ieder geval behoorlijk parten. We reden het dorpje binnen. Langzaam, want er was geen geasfalteerde weg, een slingerende zandweg vanuit het dal naar dit dorpje was de enige mogelijkheid om er te komen. Ik waande mij ergens in “the wild west” van de 19e eeuw. Het leek of de tijd hier had stilgestaan. We reden voorbij een bakkerij, hoefsmid, en enkele kruidenierszaakjes. Dan op een hoek de winkel met de auto radio’s. De ingang bestond uit 2 klapdeuren zoals je die wellicht kent van de saloons. De dorpsbewoners was het niet ontgaan dat die grote zwarte auto met die stropdassen en zonnebrillen erin, aankwam. Het hele dorp liep uit. We stapten uit de auto en waren meteen omringd door de bewoners van het dorp. Alberto en ik keken elkaar aan en we liepen met langzame pas naar die saloondeuren en gingen naar binnen. De dorpsbewoners bleven achter maar keken over die deuren en door de ramen naar binnen in afwachting van wat er daarbinnen zich ging afspelen.

 

Alberto zette de toon en begon op zijn typisch zangerige sevillaanse accent. “Hey Alejandro ik heb hier de finance man van onze company uit Barcelona bij me” en vervolgde meteen met “hij is niet zo coulant als ik als het op betalen aankomt en bij jou loopt het nu echt de spuigaten uit”. Door deze toonzetting kreeg ik meteen de schrik in de benen want Alejandro inspireerde mij totaal geen vertrouwen door zijn gure gelaatsuitdrukking en het feit dat het hele dorp achter ons mee zat te kijken en te luisteren. Alejandro sputterde dat hij wat tegenslagen had gehad met de import-export van Duitse autos en dat hij daarom nog niet betaald had. Vervolgens sloeg mij echt de schrik om het hart want meteen daarop greep Alejandro  met een snelle beweging van zijn linkerhand onder de toonbank -  ik dacht echt dat hij met een soort schrootbuks tevoorschijn zou komen en ons ouderwets vol lood zou pompen – ik keek op dat cruciale moment ook vanuit mijn ooghoeken naar Alberto en ook hij leek te schrikken – maar gelukkig bleek het een fles whisky te zijn. We ontspanden maar hemel, het was echt een bloedstollend moment. We hebben toen maar enkele whiskies met Alejandro achterovergeslagen en over een paar nietszeggende onderwerpen gepraat maar wel daarna achteruitlopend zeggend naar Alejandro dat we binnenkort weer contact zouden opnemen. De dorpsbewoners weken terug toen we naar buiten liepen. We konden instappen en wegrijden. Ik was dolblij toen het dorp uit het zicht was.

Geplaatst in Uncategorized | Een reactie plaatsen

Brokstukken

Barcelona, 18 juli 2006

De tijd is gekomen om mezelf weer te vinden. Al die jaren de opoffering tot in het oneindige, een negatieve spiraal die als een rode draad door mijn leven is gegaan, maakt dat er een streep onder iets is gezet. Het maakt niet uit hoe dat stand gekomen is. Altijd maar mijn schouders onder iets zetten, met mijn volle wilskracht, in de hoop dat ik en mijn gezin er de vruchten van pluk. Steeds opnieuw me inleven in die ander, waarvan ik denk dat ik er onverbrekelijk mee ben verbonden. Mijn zinnen op iets zetten, omdat die ander dat zo graag wil. Ikzelf wil dat niet en daarom “voel” ik het ook niet. Toch doe ik het. Jarenlang. In alle facetten van mijn destijds burgerlijke leventje proberen om een stapje hoger te komen op de maatschappelijke ladder. Stress en negatieve energie zijn mijn dagelijkse compagnons. Want nooit is het genoeg. Ik heb mijn materiële dingen verworven, een huis, auto, vakanties en daarnaast 2 kinderen en een levensgezellin. Verscheidene keren wissel ik van baan om meer en meer status te verwerven, meer geld, meer inkomen, meer vakanties, het kon niet op. En daardoor veel uren weg bij je gezin. Heel sluipend en langzaam installeert je dan …….. het gevoel, het lege gevoel geen tijd meer te hebben voor jezelf. Al die jaren maar doorgaan, knallen, de totale wegcijfering van jezelf als persoon voor meer en meer materialiteit, en daarbij kwam ook ineens de totale ontreddering. Waar was ik mee bezig? De vervreemding van mijn gezin. Ik besluit om weg te lopen. Vluchten. Weg van alles wat vertrouwd is. Gedurende een half jaar doelloos door het leven. Dan komt ineens het besef terug. Ik denk na. Ik kom terug, maar………. “the damage is done”. Nu ben ik de geslagen hond. “Ga maar weg, zoek het maar uit, donder op”. Van de één op de andere dag het huis uit. Voorgoed. Ik kan mijn kinderen niet meer elke dag een kus geven voor het slapen gaan. “What the fuck” kan mij dan nog al die materiële verworvenheden en luxe schelen?

Geplaatst in Uncategorized | Een reactie plaatsen

Vergankelijkheid…. Wat is en wat was

Utrecht, 13 Oktober 2014

De alledaagse dingen heb ik sinds kort weer opgepakt. Het leven gaat namelijk wel gewoon door. Met al zijn dagelijkse nietige uitdagingen. Want nietig zijn ze. Op het werk, op school, waar dan ook. Geloof me. Niets is zo ingrijpend als een dierbare die vertrekt naar een andere wereld. Mijn familie waar ik de laatste weken zo intens mee hebt samengeleefd door die speciale omstandigheid heeft me laten beseffen dat er niets mooier is dan een goede band met je broer, zussen, vader en moeder. Vader… papa…. ja daar ging het nou net om. Hij was de oorzaak van ons veelvuldige samenzijn. Hij heeft ervoor gezorgd dat we intens met elkaar optrokken in zijn laatste maanden. Hij heeft ons op zijn manier duidelijk gemaakt dat het de moeite waard is om samen te zijn en elkaar te waarderen zoals je bent. Hij heeft ons bewezen dat er niets beters bestaat dan goed zijn voor een ander. Zijn olijke uitdrukkingen en grimassen toen hij nog nauwelijks een woord kon uitbrengen maakte duidelijk dat hij nog steeds in was voor grapjes. Zijn knipoogjes naar zijn vrouw, onze moeder. iedereen had het erover. De verpleegsters van de thuiszorg, de dokter, de buren, familie en vrienden, iedereen die met mijn vader van doen had was er vol van. Iedereen wilde ook steeds bij hem zijn. Hij heeft alle doctoren bij de neus gehad de voorbije 4 jaar. Want papa had de welbekende ziekte waarvan de doctoren 4 jaar geleden al zeiden… “Je hebt nog een paar maanden”. Uiteindelijk heeft papa er dus gewoon nog 4 jaar bijgeplakt. Omdat hij het wilde. Zijn verjaardag wilde hij nog halen, 7 september. Dat is hem gelukt. Het was een groot feest in ons ouderlijk huis, alle kinderen en kleinkinderen gaven acte de presence. Stralende zon die dag. Het kon gewoon niet beter. Papa was een ijzersterke kerel en goed van geest. Tot het einde toe. En hij klaagde nooit. Alles was voor hem ook goed. Ik heb papa nog zoveel dingen kunnen vragen en vertellen sinds ik 4 jaar geleden terug ben gekeerd naar Nederland. Gevraagd over hoe iets wel of niet moet. Vertellen over mijn eigen uitdagingen die ik moet oplossen. Altijd had hij goede raad. Een man uit duizenden met een hart van goud. Hij had altijd het beste met je voor. En niet alleen voor de familie en vrienden. Ik prijs me gelukkig dat ik nog zo lang van hem heb mogen genieten. Waar je ook bent papa, ik denk elke dag aan je.

 

Geplaatst in Uncategorized | Een reactie plaatsen

Ga niet weg

01-08-2006

Ga niet weg

Jij bent de persoon waarnaar ik al mijn hele leven naar op zoek ben. Jij bent degene die mij laat zien dat er nog vriendschap bestaat. Jij bent die ene speciale, lieve, vrolijke, ongedwongen en recht voor zijn raap zeggend en doende persoon die mij laat delen in waarden waarvan ik dacht dat ze niet (meer) bestonden. Jij bent degene die mijn hart laat overspringen van blijdschap elke keer dat ik je zie.

Mijn hele leven, van kinds af aan, bestaat uit emoties en indrukken. Handelingen die ik doe, dingen die ik meemaak, triest of vrolijk, ik heb er mee om leren gaan op mijn manier. Intensiteit en spiritualiteit zijn de basis ingrediënten van mijn acties. Het continu nadenken over gebeurtenissen is mijn 2e natuur. En dan……… kom jij ineens, na zoveel jaren in mijn leven! Ik kende je niet maar vanaf het moment dat ik je zag wist ik het. Jij laat me voelen alsof we “almas gemelas“ zijn – 2 zielen één gedachte, een twee-eenheid. Ik zie dingen van je waarvan ik zeg “he, dat zou ik ook zo gedaan hebben”. In jou zie ik een weerspiegeling van mijn vroegere levensvreugde, een reïncarnatie, een herbeleving van al die mooie en grappige momenten, acties en handelingen, ooit gecomponeerd door mij en nu uitgevoerd door jou. Is die aantrekkingskracht dan zo gek?

Ik geniet van je aanwezigheid, de verve, allure, waarmee je de dingen verhaalt die je passie hebben, je stralende lach. Uren kan ik naar je luisteren zonder dat je me maar een ogenblik verveelt. Die momenten geven me een uitzonderlijk goed gevoel en het is een voorrecht om bij je te mogen zijn.

Maar ik weet het, ik moet eerst intern nog een stevige reorganisatie voltooien. Brokstukken uit het verleden die maar moeizaam uit de weg gaan. Als ik zover ben hoop ik dat je dan niet al vertrokken bent….

Con mucho cariño,

Geplaatst in Uncategorized | Een reactie plaatsen

Flashbacks

Utrecht, 2 september 2011

Ineens komt het boven. Een gedachte, een flard van een muziekstuk, en duizenden stukjes van het universum wat ons brein heet komen ineen met een neuron die ervoor zorgt dat je ineens met tranen in je ogen aan een ver verleden denkt. Ver? Hmm, een paar jaar geleden. 2006, het was het begin van een nieuwe periode, waarin veel dingen tegelijk gebeurden en waar een aantal mensen in mijn leven kwamen die ook weer uit het zicht verdwenen. Ik probeer die gedachte door te zetten, zit toch achter mijn computer en zoek die song op. Tranen biggelen dan over mijn wangen als ik de tonen uit mijn laptop hoor. Settings van jaren terug komen naar boven. De “Sagrada Familia”, een pizza bar met goed eten waar ik heen vluchtte toen het eens begon te stortregenen. Ik had altijd een pen en een stukje papier op zak. Voor het geval het weer boven kwam borrelen. Inspiratie of wat het ook wezen mag, ik had van die momenten dat ik, op een ongewone plek op een ongewoon moment een geweldige lust had om dingen op te schrijven. Ik moest denken aan Nadine, die leuke ongewone spraakwaterval, die me zoveel heeft verteld en laten zien van haar passie en emoties en toch eigenlijk ook weer zo weinig. Bizar dat ik daar nu ineens, 5 jaar later na dato weer aan terugdenk. Ik probeer te herleiden hoe het toch komt dat deze gedachten naar boven komen, maar als ik dat doe dan gooi ik al mijn inspiratie overboord. Dus dan verkies ik het om gewoon maar te schrijven wat ik denk, laat die vingers of pen het werk maar doen. Later kun je altijd nog weer wegstrepen. Zucht.  “Who wants to live forever…” klinkt het uit mijn laptop. Ja ik wel, want ik heb zoveel dingen die ik nog wil doen… Ik wil altijd Nadine nog eens zien en haar innig omarmen en bedanken voor die geweldig stralende lach en wijsheid. Ze heeft een ovaalvormig gezicht met van die doordringende bruine kijkers. Tenger gebouwd met een ijzersterke wil, gevormd door jaren van ervaring, zwoegen en ontbering.

Toen had ik niet door dat zij een transitorisch moment in mijn leven uitbeeldde, een theaterstuk waarin zij en ik de hoofdrol speelden van iets wat op dat moment gaande was. Wat hebben we in die spaarzame momenten samen een hoop lol gehad. Wat hebben we intens gelachen om olijke situaties die we samen uitbeeldden. Voorbijgangers die ons zagen op het terras begonnen soms spontaan mee te lachen. En wat hebben we ook intens moeilijke verhalen aan elkaar kunnen vertellen. En dan ineens verdwijnt die persoon uit je leven. En zo zijn er zoveel mensen, momenten en dingen in mijn leven aan mij voorbijgegaan. Ik wilde in staat zijn om die mensen en momenten vast te pakken, ze te overtuigen van mijn warmte en toewijding, en daarmee intens en hartstochtelijk te zijn. Maar ik begrijp nu dat dat niet altijd kan. Laat het maar gewoon los en geniet van  het heden.

Geplaatst in Life events with a bit of fantasy | Een reactie plaatsen

Parody on memories (1)

Parodie op de werkvloer van “The Company”

Barcelona, 7 Maart 2008

De telefoon rinkelt. Nick neemt de telefoon op en het is een goede klant uit Valencia. “Hey Isaac, ben je ook eindelijk eens uit je winterslaap ontwaakt?” flapt Nick er uit. Godefridus een collega die naast Nick zit, kijkt verschrikt en minutenlang met open mond naar Nick alsof hij zeggen wil “hoe kun je dát nou zeggen tegen een klant”? “Neuh” zegt Isaac doodernstig, “ben enorm druk geweest”.  Nick en Isaac hebben een relatie crediteur-klant en ze kunnen het goed met elkaar vinden, een prettige combinatie van 2 personen die op dezelfde golflengte zitten en dus weten wat ze aan elkaar hebben.

De belevingswereld van Nick is dermate fantasierijk dat werkelijkheid en fantasie zo nu en dan vervagen. Dit gegeven gecombineerd met 2 collega’s die elkaars tegenpolen zijn is een garantie voor een slapstick. Hilarische gebeurtenissen volgen elkaar dan ook vaak in een up-beat tempo op.

Zo ook nu weer. De golflengte van “Dynamic Nick” en “Static Godefridus”, daar zou je een boek over kunnen schrijven, dat doe ik dus nu ook maar bij deze. Godefridus is de vreedzaamheid en, helaas ook, vreetzaamheid zelve, maar …… mijn hemel, zo’n giga slome duikelaar in zijn hele doen en laten heb ik nog nooit in levende lijve mogen meemaken, laat staan deze te moeten hebben als collega! Ik snap nu waar ze de uitdrukking “Daar moet je de oorlog maar mee winnen” vandaan halen. Nadat Godefridus je volledig ontwapend heeft van alle middelen om hem van repliek te kunnen dienen door zijn onnavolgbare sloomheid, wordt je vervolgens psychisch afgetuigd door zijn hemeltergend langzame manier van spreken; een slepende combinatie van schuurpapier en woorden die maar niet uit zijn mond schijnen te kunnen rollen. Dus als je met hem van doen hebt, wapen je dan met een gigantische portie geduld, sla proviand in voor een week, blijf genoeg drinken om je stembanden actief te houden en als je het ook nog eens in je hoofd krijgt – hoe dom eigenlijk – om Godefridus te onderbreken in zijn betoog (monoloog) dan heb je een reële kans om in een stadium van volledige vertwijfeling en permanente geschiftheid te geraken. Dus….. een enorm gezonde sterke geest en vooral grote dosis geduld, humor en verdraagzaamheid zijn absoluut vereist om je eerste levensbehoefte te vervullen, wat zoveel betekent als in leven blijven. Tevens moet je je de kunst eigen maken om niet gewoon uit je slof te schieten. Je bent dus voor eens en voor altijd gewaarschuwd voor de persoon van Godefridus. Ik besteed er liever een paar woorden te veel dan te weinig aan.

Godefridus krijgt het in zijn hoofd om Zwoele Z een werkje te laten doen. CV’s uitprinten voor een nieuwe boekhouder en fiscalist, want er is vers bloed nodig in the company. Godefridus krijgt het voor elkaar om dit toch in minder dan een half uur aan Zwoele Z duidelijk te maken. Een prestatie van formaat voor zijn doen als je in ogenschouw neemt dat hier natuurlijk meerdere zaken een rol spelen die een extra vertragende werking hebben. Ten eerste de onverdraagzame traagheid van Godefridus en verder natuurlijk het gigantisch lage intelligentie peil van Zwoele Z. Natuurlijk was het figuur van Zwoele Z onberispelijk. Betoverend voor wie haar voor de eerste keer ziet maar als dan die schuurdeur van haar opengaat om iets te zeggen dan krijgt de meest ongelikte beer kippenvel van de neersabelende woordenstroom van deze vrouw. Als ze dan ook nog een zware nacht heeft gehad is het helemaal mis. Zolang ze niets zegt is het een prachtvrouw. Omgekeerde evenredigheid werkt dus inderdaad, in ieder geval in geval van Zwoele Z dus wel. Ze heeft ravenzwarte lange lokken, loopt op naaldhakken en komt over als een echte diva. Althans, zo gedraagt zij zich in the company. Het is ook heel wat dat je, terwijl je je nagels lakt, je vrienden belt om de afspraken voor de wederom wilde nacht te plannen etc ook nog eens de telefoon moet opnemen en tot overmaat van ramp óók nog eens moet luisteren naar wat Godefridus je probeert uit te leggen pffffff. Dat is werkelijk teveel van het goede gevraagd. En alsof dat nog niet alles is, moet ze haar al kleine office ook nog eens delen met die enorme kneus van een Mareeq Flower! Dat was me toch ook wat zeg. Die 2 vrouwen pasten bij elkaar als water en vuur. Een wereld van verschil. De uit de kluiten gewassen donkergetinte vrouw met die lange zwarte haren, hoge hakken, uitdagend decolleté, oorringen van 3 kilo per stuk waar een Afrikaanse olifant jaloers op zou worden tegenover die tengere, nederige, suffige, knullig uit de oog kijkende, niet zo mondige Mareeq. De Grote Grijze Geldwolf maakte het allemaal niet zoveel uit. Zolang de klanten die binnenkwamen maar de vrouwen in zijn bedrijf zagen paraderen. Klantenbinding noemde hij dat. The company bestaat al een flink aantal jaren en is flink gegroeid maar in deze crisis jaren moeten nu wel alle zeilen bijgezet worden om de hoogtijdagen van klanten binnenhalen op peil te kunnen houden. Ja, er is een marktverzadiging dus van belang is je te onderscheiden van de rest. Enfin, terug naar Godefridus en zijn karweitje voor Zwoele Z. Nadat de CV’s geprint zijn legt Godefridus met zijn welwillendheid en uitgesproken kalmte aan Zwoele Z uit dat ze de prints van de diverse CV’s moet gaan nieten, in totaal zo’n 20 stuks. Zwoele Z is altijd erg snel als haar een opdracht gegeven wordt, door wie dan ook, om maar in een goed blaadje te komen en natuurlijk ook om maar weer zo snel mogelijk te kunnen gaan zitten en het wereldnieuws op internet te blijven volgen, wat bij Zwoele Z zoveel inhoudt als haar interesses in het nachtleven en de jetset van Barcelona.

Ook voor Godefridus doet ze het werkje, waar Godefridus een half uur voor nodig had om het haar uit te leggen, eigenlijk wel heel erg snel. Te snel. Zwevend komt ze na nauwelijks 10 seconden nadat de laatste klank uit de mond van Godefridus weggestorven was het kantoor van Godefridus en Nick alweer binnen. Nick valt overigens bijna flauw van de zware zoete parfumgeur die zijn gigantisch grote neusgaten binnendringt, zou het opium zijn?

Zwoele Z legt de CV’s met een gracieus gebaar op het bureau van Godefridus en voordat deze ook maar heeft kunnen reageren, draait ze zich om – daarbij suist haar enorme voorgevel maar rakelings langs het hoofd van Nick – waarna ze vervolgens weer even snel verdwenen is naar haar kantoorkamertje, alwaar ze verder kan met haar privé activiteiten – “welke kapper ga ik vanmiddag bezoeken, waar ga ik stappen vanavond, wat is er allemaal te doen in the big city tonight etc.”

Tot stomme en levensgrote verbazing van Nick gebeurt er nu toch wel iets heel ongewoons en raars. Godefridus trekt wit weg en in een door hem nog nooit geëvenaarde tijd van 30 seconden later staat hij op en loopt met een voor hem bijzonder snelle pas naar het kantoor van Zwoele Z. Nick kijkt hem verbijsterd na en vraagt zich af wat er nou aan de hand is. Na zo’n 20 minuten van intense spanning die Nick heeft opgekropt komt Godefridus alweer terug en gaat, bedaard zoals altijd, weer op zijn plek zitten. Hij kijkt naar Nick en zegt met zijn slepende ronkende whisky stem “Hey Nick, ehhh ach laat ook maar”. Nick waagt het erop en vraagt “He Godefridus, wat is er loos man?” Godefridus kijkt naar Nick, schuift dan tergend langzaam met zijn stoel dichterbij en begint op zachte en bezwerende toon te spreken. “Ehmm Nick ik had aan Zwoele Z gevraagd of ze de CV’s wilde nieten”. Godefridus stopt met spreken. Nick houdt zijn adem in en durft ook bijna geen adem meer te halen in de hoop dat Godefridus snel zijn relaas vervolgt – helaas duurt dat toch weer een tijdje en Nick, die intussen toch al heel wat gewend is, ontploft bijna van de spanning, maar gelukkig -  “en dan krijg ik de CV’s van haar terug en blijkt dat ze 1 nietje door 10 verschillende CV’s heeft gedouwd. Ben ik nou gek?” Godefridus trekt zo’n 10 seconden na deze woorden een gezicht alsof hij 10 citroenen tegelijk heeft geslikt waardoor Nick de hik krijgt van het lachen.

Mareeq komt binnengestormd op de haar bekende knullige wijze, ziet Nick in een krimp van het lachen, stopt abrupt haar pas, valt vervolgens over haar eigen spagaat benen en knalt met haar enorme haakneus tegen de borst van Nick. Dat deed wel pijn maar alleen al door het zien en beleven van die knullige actie schiet Nick nog harder in de lach. Godefridus die de hele scene met open mond volgt, is, zoals gebruikelijk, niet in staat om te reageren en als Nick enigszins weer bijgekomen is, antwoordt hij: “Ehmmmmm misschien wilde ze zuinig zijn, niet in de laatste plaats uit eigenbelang dan wel in het belang van the company en ehmmm …nietjes sparen?”  Daarbij kijkt Godefridus naar Nick en nu klappen zowel Nick als Mareeq dubbel van het lachen bij het zien van het onnozele gezicht van Godefridus, omdat beide beseffen dat de hersenen van Godefridus blijkbaar nog niet eens de val van Mareeq heeft kunnen verwerken, laat staan erop reageren.

Geplaatst in Life events with a bit of fantasy | Een reactie plaatsen